Park i aleja PDF Drukuj Email
sobota, 23 kwietnia 2011 21:06

Neogotycki pała...
W XVI wieku feudalni właściciele Margonina wybudowali w odległości 2 km od miasta dwór – pałac w stylu gotyckim i tę część posiadłości ziemskiej nazwano Margońska Wieś. Byli nimi początkowo Rozdrażewscy, a następnie Gembiccy. W drugiej połowie XVIII wieku posiadłość ziemską otrzymała Marianna Ciecierska, która wyszła za mąż za Franciszka Skórzewskiego. Za staraniem hr. Skórzewskiej, “damy dworu” Fryderyka II Wielkiego, ziemie te w 1772 roku przeszły pod panowanie pruskie.

W 17.10.1773r. w pałacu odbył się ślub Józefa Wybickiego (autora Mazurka Dąbrowskiego) z Kunegundą Drwęską. W 1788 roku posiadłość ziemską objął hr. Fryderyk Skórzewski, któremu przypisuje się założenie właściwego parku w stylu krajobrazowym. Park zajmuje powierzchnię 17,8 ha. Najstarszy syn Fryderyka – Heliodor, który prawdopodobnie obawiał się konfiskaty majątku, sprzedał go w 1837 roku bankierowi Ludwikowi Lessingowi z Berlina.

W 1842 roku majątek kupił Carl August von Schwichow. Zastał on posiadłość w bardzo złym stanie. W latach 1842-53 pałac został rozbudowany w stylu neogotyckim i przystosowany do potrzeb właściciela zgodnie z projektem Fryderyka Augusta Stulera (połączył styl neogotycki z neorenesansowym). W tym stylu zachował się do czasów obecnych. Wybudowano również szklarnie, zabudowania gospodarcze, spichlerz. Ówczesny właściciel zaopiekował się we właściwy sposób parkiem, znacznie go poszerzając, a przez odpowiednie nasadzanie przekształcił go w park leśny.

W 1898 roku majątek przejęła komisja kolonizacyjna, przeprowadzając parcelację gruntów dla niemieckich kolonizatorów. Pałac z parkiem został wydzielony z parcelacji i przydzielony zakonnikom z Hanoweru. W roku 1905 zakonnicy opuścili pałac. Obiekt został przeznaczony wraz z pałacem na Królewską Szkołę Leśną, która istniała do roku 1916. Na cele szkolnictwa dobudowano od strony zachodniej skrzydło oraz gruntownie przebudowano pałac od wewnątrz. Przypuszczać należy, że również park został odpowiednio przystosowany do potrzeb szkolnictwa leśnego.

pałac gotycki XVI w.

Po I wojnie światowej, jesienią 1921 r., w pałacu otworzono Państwową Szkołę dla Leśniczych. Do pałacu dobudowano część przeznaczoną na mieszkania dla personelu. Druga wojna światowa spowodowała dotkliwe straty. Uległo zniszczeniu 30% zbiorów szkolnych, biblioteka oraz powstały straty w drzewostanie. W latach 1945-1957 w pałacu działały kolejno: Gimnazjum Leśne, Liceum Leśne I i II stopnia oraz Technikum Leśne. Park traktowany był jako baza dydaktyczna i służył szkoleniu młodych leśników.

Po likwidacji szkół pałac pełnił funkcję ośrodka szkoleniowego dla kadry leśnej. Od 1994 r. nosi imię Witolda Łuczkiewicza – byłego dyrektora, nauczyciela i wychowawcy.

Wewnątrz zorganizowano salę tradycji Szkół Leśnych im. K. Wojczyńskiego oraz Salę Pamięci Józefa Wybickiego. Przed pałacem znajduje się obelisk (od 1997r.), upamiętniający 2000 - lecie powstania Mazurka Dąbrowskiego.

Walory przyrodnicze

Stwierdzono w parku występowanie 61 gatunków i odmian drzew oraz 17 gatunków krzewów. Pomierzono ogółem 1755 drzew. Gatunkiem ilościowo najbardziej rozpowszechnionym na terenie parku jest klon pospolity stanowiący 17% ogólnej liczby drzew. Do gatunków dominujących należą również: lipa drobnolistna 14%, grab pospolity 9%, kasztanowiec zwyczajny 7%, robinia biała 6%. Wymienione drzewa stanowią powyżej 70% drzew w parku. W dalszej kolejności występują: świerk pospolity, buk pospolity, klon jawor i modrzew europejski.

Aktualnie zarejestrowanych jako pomniki przyrody jest 6 okazów: dąb bezszypułkowy (o pierśnicy 345 cm), żywotnik olbrzymi (65 cm), modrzew europejski (121 cm), świerk pospolity (110 cm), buk pospolity z licznymi konarami (260 cm) oraz platan zachodni (117 cm). Proponuje się do zaliczenia w poczet pomników przyrody kolejnych 24 drzew z następujących gatunków: lipa drobnolistna, dąb szypułkowy, buk pospolity, klon pospolity, grab pospolity, żywotnik olbrzymi i jesion wyniosły. Starsze drzewa rosnące w otoczeniu pałacu pochodzą z wcześniejszego okresu, tj. założenia właściwego parku krajobrazowego przez hr. Skórzewskiego.

Dużą ozdobą parku są również występujące w nim krzewy kwitnące w różnych porach roku, np.: jaśminowiec wonny, głóg, dzika róża, śnieguliczka biała czy też lilak pospolity, a także stanowiska roślin zielnych zwiastujących wiosnę. Są wśród nich: zawilec żółty, przylaszczka pospolita, fiołek wiosenny, śnieżyczka przebiśnieg. Park nie jest pozbawiony również świata zwierzęcego. Można w nim spotkać np. wiewiórki, dzięcioły, sarny oraz wyjątkowo dużych rozmiarów ślimaki winniczki. Park jest ozdobą pałacu oraz pełni funkcję dydaktyczną dla młodzieży regionu. Jest jednym z atrakcyjnych obiektów wyznaczonych na szlakach turystycznych oraz dumą całej okolicy.

Aktualnie pałac  jest własnością Zarządu Lasów Państwowych i znajduje się tu niewielka baza noclegowa.

Aleja lipowa

Aleja lipowa
Dużą atrakcją krajoznawczą jest piękna lipowa aleja, ciągnąca się od miasta do Margońskiej Wsi, sadzona ok. 1765 r. przez ówczesnego właściciela gen. Franciszka Skórzewskiego (ok. 300 lip o obwodzie do 6,2m). Na północ od Margońskiej Wsi w kierunku Szamocina ciągnie się aleja złożona z ok. 280 lip. Aleja posadzona została z okazji 10 rocznicy ślubu generała z Marianną Ciecierską.
Aleja lipowa w Margoninie licząca prawie 300 lat jest jedynym tego typu zbiorowiskiem lip uznanym za pomniki przyrody w Europie.